Cmentarz przykościelny:

Powierzchnia [ha]: ogólna 0,42

Pierwotny cmentarz powstał zapewne jeszcze w XVI w. Nieznany jest zasięg terytorialny i kształt pierwotnego cmentarza przykościelnego, który musiał funkcjonować przy pierwotnym kościele, zburzonym w 1803 r. Obecny, zachowany, założony na planie nieregularnego prostokąta został wyznaczony z chwilą budowy nowego kościoła, a zatem dopiero na początku XIX w. Później, na początku XX w. powstał zachowany po dziś dzień ceglany mur kościelny. Po zakończeniu I wojny światowej, wzniesiono nieistniejącą już dziś bramę na teren cmentarza, na której umieszczono tablice upamiętniające 44 poległych na frontach członków parafii ewangelickiej. Cmentarz służył miejscowej parafii ewangelickiej do zakończenia II wojny światowej. W 1986 r. wykazano, że na jego terenie zachowała się znikoma liczba historycznych nagrobków. Obecnie cmentarz pełni funkcję cmentarza parafialnego.

Historia wsi

Radzimów powstał zapewne już w XIII w. jako wieś łańcuchowa. Już w 1346 r. istniał tu kościół. W 1352 r. Radzimów stał się własnością Heinricha von Steinrückera. Kolejno wieś znajdowała się w rękach rodu von Gersdorfów. Od 1521 r. w miejscowości funkcjonować zaczeła szkoła wiejska. Radzimów ucierpiał w czasie trwania wojny 30-letniej, będąc plądrowany w latach 1633–1634. Na początku XIX w. wieś była własnością Karla Wilhelma von Ferentheil. W 1816 r. Radzimów podzielony był na dwie części – dolną i górną, a sytuacja taka utrzymywała się przez kolejne lata. W 1830 r. J. G. Knie wskazuje, że Radzimów podzielony był już na trzy części, których właścicielem był wspomniany już von Ferentheil. Wówczas też w miejscowości funkcjonowała jedna szkoła ewangelicka z jednym stałym nauczycielem, cegielnia, 3 młyny wodne, tartak oraz duża liczba warsztatów tkackich. W środkowej i dolnej części wsi wykazano wówczas 72 domostwa, pałac oraz 349 mieszkańców, w tym jednego tylko katolika. W górnej części wsi zaś, znajdowały się 74 domy i pałac, zaś liczbę mieszkańców oszacowano na 430 osób,w tym 3 katolików. Podobna sytuacja statystyczna miejscowości rysowała się 15 lat później. Różne części wsi natomiast posiadały już wówczas innych właścicieli. Panem na Radzimowie dolnym był Michael von Bissing. Radzimów średni był w posiadaniu pana Donata, zaś górny należał również do pana von Bissinga. Podobna sytuacja rysowała się aż do zakończenia II wojny światowej. W okresie międzywojennym w Radzimowie funkcjonowała cegielnia, tkalnia bawełny, ferma lisów, fabryka chustek do nosa. Po 1945 r. nastąpił transfer ludnościowy, w wyniku którego miejsce niemieckich mieszkańców wsi, zajęli osadnicy polscy. W 1988 r. w Radzimowie wykazano 913 mieszkańców, zaś w 1998 r. 803. Do 1526 r. wieś przynależała do Górnych Łużyc w królestwie Czech, kolejno zaś do Austrii, a do 1815 r. do Saksonii. Później znalazła się w granicach Prus, wchodząc w skład powiatu zgorzeleckiego, zaś do zakończenia II wojny światowej należała do powiatu lubańskiego.

Ciekawe strony internetowe dotyczące cmentarza i kościoła:

https://polska-org.pl/518724,Radzimow,Kosciol_sw_Marii_Magdaleny.html

Bibliografia

• Archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu Delegatura w Jeleniej Górze- Radzimów, Karta cmentarza, oprac. H. Sołtysik, 1986 r.
• Literatura:
• Bertrman F., Das Heimatbuch des Kreises Lauban, Marklissa 1928.
• Kern A., Aus der Vergangenheit des Rotbachtals, Küpper, Berna, Bellmannsdorf, Oberhalbendorf, Uetze-Hänigsen 1994.
• Knie J., Alphabetisch-statistisch-topographische Uebersicht der Dörfer, Flecken, Städte und andern Orte der Königl. Preuß. Provinz Schlesien, Breslau 1830
• Knie J., Alphabetisch-statistisch-topographische Uebersicht der Dörfer, Flecken, Städte und andern Orte der Königl. Preuß. Provinz Schlesien, 1845
• Radzimów, [w:] Słownik geografii turystycznej Sudetów, T. 2 (M—Ż) Pogórze Izerskie, red. M. Staffa, K. R. Mazurski, Wrocław 2003, s. 273–277.